|
Aktualizacja: 17.03.2007 |
© Wrocław 2007 Serwis Internetowy Przyjaciół Czatu „Alkoholizm” d. eRKa "meet" |
|||||||||||||
Wybierz poniżej Test
|
Stan psychiczny, często również fizyczny, wynikający z reakcji jaka zachodzi między żywym organizmem a substancją chemiczną – niekiedy używa się też określeń: nałóg lub zależność . W przypadku uzależnienia od innych substancji niż alkohol – toksykomania. Podstawowymi objawami uzależnienia są: - utrata kontroli nad przyjmowaniem substancji, - zespół abstynencyjny, - reintoksykacje oraz zmieniona tolerancja na przyjmowaną substancję
Współuzależnienie jest formą przystosowania się do nieprawidłowego układu relacji międzyludzkich, która umożliwia zachowanie dotychczasowego układu, a jednocześnie odbiera szanse na jego zmianę. Cechą charakteryzującą osoby współuzależnionej jest przekonanie o swojej zdolności do wywierania znaczącego wpływu na drugiego człowieka, pomimo powtarzających się niepowodzeń i cierpień z tym związanych. Istnieje pewne opracowanie, które określa się jako tzw. Elementarz Współuzależnionego. Więcej informacji ....
Serwis ten dedykuję wszystkim zainteresowanym problemami uzależnień alkoholowych i od środków narkotycznych, osobom pragnącym zmiany, szukającym pomocy, poszukującm wskazówek, oraz profilaktycznego poznania problemu uzależnień. Tutaj jest miejsce dla każdego, zarówno dla osób uzależnionych, jak i współuzależnionych ( rodzin i otoczenia osób uzależnionych ). Tu znajdziesz informacje, które pomogą w podjęcie pierwszych kroków, poznasz niebezpieczeństwa tej choroby, oraz linki do innych stron internetowych. Znajdziesz tu również linki do stron przyjaciół, którzy współuczestniczą w tworzeniu zawartości merytorycznej serwisu. O problemach tutaj poruszanych oni mają najwięcej do powiedzenia, bo ta choroba dotyczy ich bezpośrednio, lub dotknęła ich bliskich.
Serwis eRKa. „meet” powstał we wrześniu 2002 roku. Pomysł opracowania zrodził się bardzo szybko, niemal następnego dnia po moim pierwszym kontakcie ze wspaniałymi ludźmi na Czacie WP /Alkoholzm/, w lipcu 2002 r. Stając oko w oko z problemem, przy braku dostatecznej wiedzy o uzależnieniu i wpółuzależnieniu, z głowią pełną kłębiących się myśli i pomysłów. Nurtowało mnie: gdzie szukać jakiejkolwiek rady czy fachowej pomocy? Nie miałem pojęcia jak sobie poradzić z alkoholizmem bardzo bliskiej mi osoby i współuzależnieniem całej rodziny. Co robić, jak postępować i jak uczestniczyć w okresie leczenia i terapii ? To pytania, na które nie znałem odpowiedzi. Nie potrafiłem wykonać kroku, bo nie wiedziałem gdzie szukać wsparcia. Tego dnia pracowałem przy komputerze i nagle przemknęła myśl: może są w Internecie tacy ludzie, którzy znają to wszystko i od nich dowiem się jak postępować. To była właściwa decyzja. Najwyższy wysłuchał i pokierował mną we właściwą stronę, by znaleźć tych, którzy pomogli w tym pierwszym kroku. Teraz, w miarę wolnego czasu, jestem tam, gdzie są moi przyjaciele (wcześniej nie lubiłem żadnych „Czatów”). Tu czuje się wsparcie i dobre serca. Dzięki nim wiele zrozumiałem i jestem inaczej nastawiony do problemów uzależnień. Pierwsze osoby, które natychmiast zareagowały na mój sygnał o pomoc to: „Motyl”, „Basia”, „Pepe”, „Terra”, „John_Smith”, „Bega”, “Prest0”, “Shade” i inni wspaniali ludzie. Jeszcze raz Wam wszystkim dziękuję. Każda z tych osób, na słowo dziękuję odpowiada: ktoś kiedyś mnie pomógł, więc jestem zobowiązany(na) oddać pomoc innym. To jest wspaniałe !. Wobec tego ja także - poprzez tę stronę oraz jej zawartość - chcę oddać pomoc, daną mi przez wspaniałych, doświadczonych przez życie ludzi, tym którzy zechcą z niej skorzystać. W tym miejscu wyrażam wszystkim moim przyjaciołom ogromne uznanie za ciągłą walkę z nałogami i podziękowanie za dobroć serca. Serdecznie Wam dziękuję, że wtedy byliście, teraz jesteście i wierzę, że zawsze będziecie. Krzysztof „Meet” Składam serdecznie podziękowania za zaufanie, wrażliwość i otwartość, Panu Edwardowi K. ( lek. med. ), bez którego ten serwis nie mógłby zaistnieć już teraz. Ponadto dziękuję administratorowi free.med.pl , który zaufał mi i uaktywnił serwer dnia 19.09.2002r, a rozumiejąc jego przeznaczenie, przydzielił przestrzeń dyskową o pojemności wnioskowanej przeze mnie. W marcu 2003 roku serwis został przebudowany i otrzymał nową szatę graficzną i obecnie istnieje jako: Serwis Uzależnień Alko-Nar . W wyniku zmian organizacyjnych we wrześniu 2005 r. serwis został przeniesiony na serwer free.ngo.pl , za co ponownie dziękuję wszystkim którzy umożliwili dalsze istnienie, a szczególne podziękowania składam Panu Patrykowi. D Z I Ę K U J Ę z całego serca Z badań wynika, że znaczącą rolę odgrywa wiek, w którym rozpoczyna się picie alkoholu. Pijąc intensywnie: - przed 20 rokiem życia, można uzależnić się już po kilku miesiącach, - między 20 a 25 rokiem życia, potrzeba na to średnio ok. 3-4 lat, - po 25 roku życia, okres uzależnienia się trwa kilka, a nawet kilkanaście lat. CZYNNIKI WPŁYWAJĄCE NA ROZWÓJ UZALEŻNIEŃ: 1. Biologiczne Dziedziczeniu podlega biologiczne (biochemiczne) podłoże, na którym może rozwinąć się uzależnienie, a więc możliwe jest odziedziczenie pewnych predyspozycji do uzależnienia. Jednak można spotkać badania, z których wynika, że u ok. 60% osób uzależnionych od substancji chemicznych, nie znaleziono w rodzinie przypadków uzależnień. 2. Społeczne Szczególne znaczenie ma środowisko rodzinne, które może zarówno zwiększać jak i ograniczać ryzyko uzależnienia, poprzez stwarzanie korzystnych warunków do prawidłowego rozwoju swoich członków. Ważną rolę odgrywa dostępność napojów alkoholowych, tj. łatwość ich nabycia, niska cena, czy niewielkie ograniczenia w ich sprzedaży. 3. Psychologiczne Mechanizmy, które warunkują zachowania człowieka, są ściśle związane z jego cechami osobowości. Osoby niedojrzałe emocjonalnie mają znacznie więcej problemów z pokonywaniem różnorodnych trudności życiowych. Często potrzebują do tego „podpórek” ( leki , alkohol, narkotyki). Od alkoholu uzależniają się bardzo różni ludzie, ale w ostatecznym rozrachunku wszystkie te osoby stają się podobne do siebie. Do cech, które obok niedojrzałości emocjonalnej spotykane są u alkoholików, należą m.in. nadmierna zależność, mała odporność na frustrację, trudności w wyrażaniu uczuć, wysoki poziom niepokoju w relacjach międzyludzkich, poczucie izolacji, niska samoocena bądź poczucie wielkości, perfekcjonizm, zmienny stosunek do autorytetów, poczucie winy itp. 4. Duchowe Mówimy, że alkoholizm jest chorobą duchową, ponieważ w miarę jej rozwoju, alkohol staje się najważniejszą rzeczą w życiu, ośrodkiem szczególnej uwagi i obiektem relacji. Niektórym alkohol pomaga pozornie wypełnić pustkę życia i nie zauważają, że wypiera on coraz więcej wartościowych rzeczy, uniemożliwia urzeczywistnianie posiadanych talentów i zdolności, a tym samym pogłębia istniejącą już pustkę. Chwilowe poczucie siły, jedności, przyjaźni czy wspólnoty znika z chwilą kiedy alkohol przestaje działać Pojawia się natomiast coraz większe osamotnienie, od którego ucieczką jest kolejna porcja alkoholu. /Wypis z: Alkoholizm jako choroba, Bohdan T.Woronowicz, PARPA 1994
Alkoholizm jest chorobą całej rodziny, nie tylko osoby uzależnionej. RODZINA to grupa ludzi wzajemnie zależnych od siebie w zaspakajaniu swoich potrzeb uczuciowych , społecznych i duchowych. Rodzina zapewniając sobie wzajemne stale oparcie i wsparcie, oparta o więzi uczuciowe, miłość , akceptację oraz pomoc wzajemną daje poczucie bezpieczeństwa i zapewnia możliwość stałego rozwoju fizycznego i psychicznego. Rodzina z problemem alkoholowym = rodzina dysfunkcyjna /nie spełniająca swych funkcji/ to ludzie żyjący we wspólnocie, w której ważną "figurą" dramatu jest alkohol. Jeżeli tylko jeden członek wspólnoty pije, niszcząc swoje zdrowie i sens swego życia, nie może to być obojętne dla pozostałych. Zwłaszcza , ze dzieje się kosztem innych; ich spokoju, opieki , partnerstwa ,zdrowego snu,, czy tez doslownie kosztem butów, wakacji, obiadu ,wspólnie spędzonego wartościowego czasu. Dla charakterystyki nieuzaleznionych członków rodzin z problemem alkoholowy określenia wspoluzaleznienie = koalkoholizm. Termin współuzależnienie używamy na określenie wszystkich skutków psychologicznych wynikających z życia w jednej rodzinie z alkoholikiem , a powstałych z bezpośrednim związku z jego alkoholizmem. Współuzaleznienie to rozpoznawalny wzór sztywnych cech osobowości będących rezultatem zaniedbań, które dotyczą każdej osoby w systemie dysfunkcyjnym. Udziałem bliskich alkoholikowi osób są : bezradność, niepewność, niemożliwość planowania, lęk i strach, poczucie winy , gniew , złość , agresja. Te stany emocjonalne, chociaż spowodowane innymi przyczynami, są bardzo podobne do stanów emocjonalnych czynnego alkoholika. Podobnie jak wytworzone mechanizmy obronne :racjonalizacja, system dumy i kontroli, system iluzji i zaprzeczeń, myślenie życzeniowe, zakłamanie. Objawy uzależnienia oraz wsółuzaleznienia są bardzo podobne, jest to lustrzane odbicie. Osoby dorosłe w rodzinie dysfunkcyjnej , jaka jest rodzina z problemem alkoholowym, maja możliwość wyboru, podjęcia decyzji , działania , zmiany. Tych wszystkich, możliwości pozbawione jest DZIECKO. Dziecko, które z jednej strony wzoruje się na osobowości rodzica-alkoholika a z drugiej dostosowuje do życia w chorej rodzinie. To bolesne , ale zarazem przymusowe uzależnienie się od akceptacji innych/lub inne przymusowe zachowania/ jako podstawy poczucia bezpieczeństwa , poczucia własnej wartości i tożsamości to także współuzależnienie. DZIECKO MA PRAWO BEZWARUNKOWEJ MIŁOŚCI , ma prawo do bezpiecznego ŻYCIA, ale nie ma możliwości wyboru środowiska , w jakim przychodzi mu żyć. Małe dziecko uczy się SIEBIE. Nie wie ile jest "warte", gdzie ma swoje miejsce na świecie , sprawdź swoją wartość za pomocą uczuć okazywanych przez rodziców / najbliższe otoczenie/. Ile miłości i akceptacji dostanie- w formie gestów, słów. , ogólnego klimatu- tyle zbuduje wiary w siebie /poczucia własnej wartości / . DZIECI z rodzin dysfunkcyjnych w posagu otrzymują m.in.; POCZUCIE ODRZUCENIA /brak akceptacji, nie zasługuję na miłość /. POCZUCIE BEZRADNOŚCI /nie mam wpływu na to co się ze mną dzieje / POCZUCIE BEZSILNOŚCI /płaczę i nikt tym się nie interesuje, nie wolno mi płakać/ POCZUCIE ZAGUBIENIA /brak swego miejsca /. POCZUCIE SAMOTNOŚCI /nikt mnie nie kocha, brak więzi uczuciowych/. POCZUCIE NISKIEJ WARTOŚCI /to co robię zawsze jest nie tak, nikt mnie nie akceptuje, inni są lepsi /. W konsekwencji w taki domu rodzinnym wyrastają Dorosłe Dzieci z Rodzin Dysfunkcyjnych / DDD / DZIECI DYSFUNKCYJNYCH DOMÓW, dzieci współuzależnione. DDD mają słaby kontakt z rzeczywistością odbieranej przez pryzmat bolesnej przeszłości. Najczęstszym objawem-przyczyną dysfunkcji rodziny jest alkoholizm jednego lub obojga rodziców, ale także uzależnienie od innych substancji zmieniających nastrój / narkotyki, leki psychotropowe , itp. / DDD to także osoby wychowane w rodzinach , gdzie funkcje rodzicielskie spełniane były w sposób chory lub wcale, dzieci z rodzin : zimnych / brakiem uczuć /, okrutnych /złość , agresja, / nadmiernie dbających o pozory / układność na zewnątrz /, goniących za dobrami materialnymi, niepełnych /brak jednego -obydwojga rodziców / , w których wzajemnego zrozumienia /dziecko to zbędny kłopot , dodatek / , Reakcje emocjonalne i schematy zachowań , którymi DZIECKO broni się przed wysadzaną mu krzywdą , przenoszone są w dorosłe życie. Są to skutki i cechy współuzależnienia. Konsekwencje doznanych w dzieciństwie krzywd w dorosłym życiu to m.in.: "ZAMROŻENIE UCZUĆ "- doświadczenie , że okazywanie uczuć grozi odepchnięciem lub agresją ze strony najbliższych, powoduje cierpienie, lęk pogardę dla siebie. Powoduje wytworzenie się mechanizmu obronnego zwanego "zamrożeniem uczuć " , polegającego na tym , że tłumi się własne uczucia, zarówno przyjemne jak i nieprzyjemne, nie rozpoznaje się ich i nie okazuje. Pozwala to zmniejszyć cierpienie, jednak uniemożliwia także przeżywanie stanów przyjemnych. W życiu dorosłym przejawia się to często nieumiejętnością wzruszania się ,sztywnością , zamknięciem w sobie . Często o człowieku , który się tak zachowuje mówi się , że jest on twardy, w żadnej sytuacji nie pokazuje , co się z nim naprawdę dzieje . POCZUCIE OSAMOTNIENIA - to nieufność i potrzeba dystansu , izolacja . Postawa " ludzie mnie nie lubią" lub wchodzenie w przypadkowe związki bez więzi emocjonalnych /"nikt inny mnie nie zechce"/. To samotność wśród ludzi .Często ma lęk przed innymi ludźmi lekarstwem bywa alkohol, k5tóry pozwala znaleźć się w grupie. POCZUCIE NISKIEJ WARTOŚCI - odrzucone przez rodziców dziecko rośnie w upokarzającym przekonaniu, ze skoro rodzice mnie nie chcą to nie zasługuje na leprze traktowanie, na szacunek. W konsekwencji taki człowiek cale życie wstydzi się samego siebie, jest wiecznie niezadowolony z siebie, z tego co zrobił czy powiedział. Stawia sobie bardzo duże wymagania, byt udowodnić swa wartość, jednocześnie nie potrafi cieszyć się z osiągnięć, liczy się tylko opinia innych ludzi (tyle jestem wart ile mnie pochwala). Sposobem radzenia sobie z poczuciem niskiej wartości są zachowania unikowe, czyli wycofywanie się z góry ze wszystkich trudnych zadań (nie będę próbował, bo i tak do niczego się nie nadaje). Zachowaniem unikowym jest również wybieranie sobie nieatrakcyjnych partnerów (tylko ktoś taki może chcieć być ze mną: on/ona jest dla mnie za przystojny, mądry, dobry) LEK PRZED ODRZUCENIEM - To świadome unikanie zbliżenia uczuciowego (jeżeli się nie zaangażuje to nie będzie bolec odrzucenie, które i tak musi nastąpić) To wyłapywanie wszelkich sygnałów od partnera sugerujących chęć odejścia (żebym nie został odrzucony sam zrobię to pierwszy) WYPARCIE WŁASNYCH POTRZEB - Niezaspokojone potrzeby dzieciństwa takie jak: potrzeba bycia kochanym, bycia ważnym dla kogoś, bycia podziwianym i akceptowanym (nie mam czasu na zajmowanie się sobą, zresztą i tak niczego mi nie potrzeba nie chcę by ktokolwiek był ze mną: nie wiem co sprawia mi przyjemność, nie wiem co lubię) POTRZEBA STAŁEGO KONTROLOWANIA SIEBIE I INNYCH - życie w chaosie, ustawiczne i rozpaczliwe, a jednocześnie nieskuteczne, próby opanowania sytuacji, wytwarzają potrzebę stałego kontrolowania siebie i innych, nadopiekuńczość, manipulacji, nadodpowiedzialność. LEK PRZED ZMIANA - Każda zmiana grozi niebezpieczeństwem, każda nowa sytuacja jest zagrażająca (moze mnie spotkać cos gorszego) skutek to trwanie w niekorzystnym dla siebie związku czy warunkach. MYŚLENIE MAGICZNE - wydarzenia w rodzinie w żaden logiczny sposób nie dają się uporządkować; żeby choć trochę opanować sytuacje, dzieci zaczynają wierzyć ze przez wyobrażenia, symboliczne czynności czy słowa można oddziaływać na realne życie. To noszenie talizmanowi wiara, ze czarny kot spowodował nieszczęście oraz to, ze jeżeli nie będę się z góry cieszyć na jakieś przyjemne wydarzenia czy sukces, jeżeli będę się zamartwiać i wcześniej odpokutuje przyjemność, to mam większą szanse ze spotka mnie cos dobrego. POCZUCIE STAŁEGO ZAGROŻENIA - nawet gdy nic złego się nie dzieje to w każdej chwili może się stać, jeżeli zbyt długo jest dobrze to z cala pewnością wkrótce będzie złe. Takie wewnętrzne przekonanie wyzwala stała mobilizacje i gotowość do walki, lub wycofania się i unikanie sytuacji zagrażających. LEK - Reakcje lękowe w sytuacjach przypominających te, w których w dzieciństwie dziecko doznawało przemocy (awantura u sąsiadów, sam w mieszkaniu, płacz dziecka, wulgarne słowa, szczekanie psa) POCZUCIE KRZYWDY - nadmierna podatność na skrzywdzenie i bolesne przezywanie widoku krzywdy innych, zwłaszcza dzieci, reagowanie agresja. Dla osób które w dzieciństwie były maltretowane lub tylko widziały przemoc bycie ofiara jest niezwykle upokażające, lepiej czuć się winnym niż pokrzywdzonym. BRAK JEDNOZNACZNEGO SYSTEMU WARTOŚCI - nieufność do ludzi starszych, przełożonych, księży czy nauczycieli z jednoczesnym pragnieniem znalezienia kogoś, komu będzie można zaufać i pozwolić pokierować swoim życiem (stawiane bardzo wysokie wymagania). W rodzinie dysfunkcyjnej dzieci nie maja szans na przyswojenie sobie jednoznacznego systemu wartości, ponieważ rodzice łamią normy i zasady. Dzieci żyła w poczuciu braku porządku moralnego (już nie wiem co jest dobre a co złe, co porządne a czego należy unikać) Reakcja na ten bałagan w systemie wartości jest:
Są ludzie którzy nie mogą rozstać się z dzieciństwem. Na twarzach maja wypisana decyzje by nigdy nie dorosnąć. Wprawdzie nigdy tez nie byli dziećmi. Mężczyźni którzy uśmiechają się tylko wtedy, kiedy postanowią. Kobiety które nigdy nie płaczą. Ci ludzie niechętnie dotykają ręki innych, w pomieszczeniach starają się nie stać tyłem do otwartych drzwi, nie mogą zasnąć w nieznanym sobie pokoju. Rzadko się skarżą ale kiedy już naprawdę nie mogą wytrzymać z rozpaczy, zjawiają się w gabinetach psychiatrów i proszą o lek, który by im szybko pomógł na ból głowy. Nie maja zaufania. Wszędzie czują się obcy. I stale wątpią czy mają prawo do życia na tym najlepszym ze światów. |
|
||||||||||||
